Linkedin status
Linkedin lanceerde afgelopen week haar nieuwe homepage. Nieuw als in: nieuw ontwerp + enkele nieuwe functies en andere handigheden (ik denk aan de versleepbare modules). De niewe lay-out is naar mijn gevoel oké. Het is netjes, maar soms heb ik het gevoel dat alles teveel in kadertjes steekt. Een uitgebreide review volgt misschien later, maar iets wat mij ondertussen mateloos stoort is de nieuwe status functie.
Iedereen op linkedin kan zijn of haar professionele status aanpassen, je netwerk krijgt daar dan op gepaste wijze melding van. Los van het nut van de feature, stel ik mij vragen bij de manier waarop de nieuwe functionaliteit geïntegreerd is binnen linkedin:
Alle status updates verschijnen in het blok Network Updates. De status updates horen naar mijn gevoel niet bij het network updates blok. Terwijl ik vroeger alle network updates las (wegens interessant) sla ik dat nu over omdat er teveel (overbodige) informatie wordt getoond. De status updates kwijnen daar ook weg en moeten volgens mij een aparte plaats krijgen zodat de functie zichzelf meer kan ontplooien.
Een andere oplossing is het Network Updates blok grafisch en conceptueel meer onderbouwen, aangezien er nu toch plots meer leven in zit:
- nog meer het tijdslijn principe hanteren (inclusief scrollbalkjes om je tijdslijn/radius te verklein/vergroten)
- werken met (maximum) 2 of 3 soorten updates, onderverdelen in categorieën dus
- de verschillende categorieën grafisch onderverdelen
- mogelijkheid tot filteren op basis van tijd,categorie, …
Het Network updates blok speelt nu reeds een centrale rol, maar volgens mij moet er (vooral grafisch) aan gesleuteld worden, zodat je een nog juistere omkadering krijgt van de verschillende instromen aan inhoud.
Heel veel verschillende mogelijkheden, met elk hun eigen voor- en nadelen. Zeker iets om over na te denken.
- Geschreven op Tuesday 4 March 2008
- Al 1 reactie
Cms: Organisch of niet?
Ik geloof nog steeds in de sterkte van een zelfgeschreven CMS systeem. Niet dat ik de reeds bestaande systemen minacht, maar een CMS is voor mij een kleine maar sterke basis van waaruit elk project start. Een systeem met enkele elementaire basismogelijkheden. Per project werk je dan met modules om die basis te versterken.
Elke (extra) functie heeft zo zijn doel en is bijgevolg niet overbodig en bovendien heb een naadloze integratie.
Mijn idee over een “modulair” systeem gaat nog verder: ik beschouw elke functie, basis of niet, als een module. De kern van het systeem is niets meer dan enkele sterke uitgebouwde classes. Die manier van denken opent extra mogelijkheden: per gebruiker kan je makkelijk bepalen welke modules hij of zij mag gebruiken. Per module kan je dan ook nog werken met een “action-set”. Zo kan je ook bepaalde acties binnen een module limiteren.
Het ultieme plan: het maken van een organisch cms. Een systeem dat per gebruiker statistieken bijhoudt van alle uitgevoerde acties en op basis daarvan een optimale workflow naarvoren schuift. Dat brengt mij bij twee belangrijke punten voor een CMS systeem: workflow en interface.
Ik merk dat teveel CMS systemen hun pijlen richten op extra functies en mogelijkheden, terwijl heel veel CMS systemen op lay-out’isch vlak blijven hangen in het verleden. We krijgen alsmaar meer mogelijkheden en combineren verschillende technologiën, maar een aangepaste interface en goed doordachte workflow blijven vaak uit.
Elke knop voorzien van een icoon; dat is geen goede interface. Een goede interface gaat veel verder dan iconen en flashy effecten.
Interface en workflow, twee zware woorden. Ik investeer liever in een goede interface en workflow, dan in misschien wel overbodige functies(expo 58 functies).
Toekomstmuziek of niet?
- Geschreven op Monday 7 January 2008
- 3 reacties
Widget.
Leopard GUI
Leopard werd enkele weken geleden losgelaten en ging ondertussen al meer dan 2 miljoen keer over de toonbank. Los van cijfers en de hype die elk apple product met zich mee brengt, wil ik even mijn bevindingen formuleren over de veelbesproken look and feel.
De leopard voorganger, tiger genaamd, maakte gebruik van de aqua look and feel. Blauw primeerde, een sterke opvallend kleur. Leopard doet het tegenwoordig met heel wat minder kleur. Aqua werd ingeruild voor een donker grijs, afgewerkt met ronde hoeken en transparante menu’s. Ook het dock kreeg een opfrisbeurt en geniet van fancy reflectie.
In één ruk: de nieuwe GUI is 200% mijn ding. Een goed besturingssysteem blijft op de achtergrond waar nodig en plaatst de gebruiker meer op de voorgrond. Er zijn heel wat nieuwe snufjes bijgekomen zonder alles grafisch zwaarder te maken. Het 3D dock is recht in de roos (toch naar mijn gevoel) enkel de app-indicator stelt teleur.
Bij de presentatie van leopard zei Steve Jobs “we dropped the blue Osx background, because you guys replace it anyway”. Het draait meer en meer rond de gebruiker, wat die wil doen en wil bereiken.
Het is geen opgaande vergelijking, maar leopard doet mij denken aan de film “minority report“: De User interface van alle computers is er heel gestroomlijnd en blijft steeds op de achtergrond. Een voorbeeld van die technologie vinden jullie op bassictech.com.
Is de Leopard GUI een stap in de goede richting, of is het eerder overkill?
Update: Op the Apple Blog is net een sterk, aansluitend artikel verschenen.
- Geschreven op Wednesday 14 November 2007
- 3 reacties