Time to move

De Artueel blog loopt op zijn einde, of toch op de vertrouwde url blog.artueel.be. Na bijna een jaar doodse stilte heb ik eindelijk terug de goesting en energie om regelmatig iets neer te pennen.

De dingen die mij 3 jaar geleden bezighielden, toen ik deze blog startte, houden mij nog steeds bezig. Met een nog grotere intensiteit.

Vanaf heden kan je terecht op artueel.be – de voorgaande artikels zijn terug te vinden op v1.artueel.be. De weinige lezers die deze feed nog heeft mogen gerust mee verhuizen naar het nieuwe adres, jullie zijn meer dan welkom.

Chapeau in de eerste plaats, voor wie tot nu is blijven volgen.

  • Geschreven op Wednesday 21 April 2010
  • Comments Off

Vanalles

Soms heeft een mens vanalles te doen. Van uw dagdagelijkse job, tot nog verder werken na uw uren om daarna nog een aankomend chiro kamp in goede banen te leiden. Afwisselend, dat wel maar evenzeer ook vermoeiend. Straffe verhalen, of beter hypes als Kimberly maken alles eens zo relatief.

De grote vakantie staat voor de deur, inclusief goed weer in ons Belgenland. Elk jaar lijk ik te vergeten wat mij zo tegensteekt aan de zomerperiode: de traagheid waaraan iedereen functioneert. Alles gaat trager, minder snel – beslissingen worden uitgesteld, afgespraken niet nagekomen. De snelheid waaraan alles verder bolt is amper noemenswaardig.

De zomerperiode staat garant voor extra lange dagen, lang licht – de nachte als enige korte verkoeling. Hoe langer de dagen hoe langer er gewerkt zou worden maar niets is minder waar. In de zomer lijkt alles en iedereen zijn dag in te korten tot 1 uur werken en 7 uur aanwezig zijn.

Het is allemaal overdreven, ik weet het – maar alles lijkt zo traag vooruit te gaan…

Spymaster en het gebrek aan mobile

Praktisch elke twitteraar zal ondertussen wel van spymaster gehoord hebben. Een online game die steunt op twitter voor in- en output. Vooral die output, onder de vorm van notifications, wordt door veel mensen niet gesmaakt – en terecht. Op bepaalde momenten ging het in mijn twitter stream enkel en alléén nog over (geautomatiseerde) spymaster berichten, vervelend en ook weinig boeiend voor mijn followers.

Het concept, het idee opzich is wel leuk. Vernieuwend voor een stuk, zeker omdat het bouwt op twitter maar wel vergelijkbaar met andere social games Ala Mob Wars. Maar wat mij zo verbaast is het gebrek aan een mobiele versie van de website. (Probeer de huidige website maar eens te openen op je iphone)

Laat mobile nu nét datgene zijn wat binnen de huidige gameplay zeker een meerwaarde had kunnen betekenen, misschien zelf met specifieke missies als je langs je gsm toestel het spel speelt. Vertrekkende vanuit het idee dat je wendbaarder bent met een gsm toestel kan je wel leuke missies verzinnen. Al was het een “simpele” html website die geoptimaliseerd is voor mobile phones – het hoeft niet altijd een native app te zijn.

Maar, mobile of niet mobile, de game opzich zal niet heel veel veranderen . Pietel vat het perfect samen in minder dan 140 karakters:

Spymaster, tijd voor “invite and opt out” Game is teveel herhaling en te weining game play

De persoon die mij in Spymaster gelijk met de grond weet te maken, krijgt van mij een fris pintje. Sociaal hé.

Lichtbak met eenrichtingsverkeer

In koppen XL ging het vanavond over topkoks en superchefs in Engeland. Men had het over de topkoks die wij de dag van vandaag kennen en hoe ze bekend zijn geworden. Meer specifiek: hoe (nationale en daarna internationale) televisie hun carriere een serieuze stamp vooruit heeft gegeven. Op televisie komen is hun ultieme doel; eerst als gastspreker, om dan uiteidelijk zelf een eigen show te hebben

Een eigen show, met veel kijkers & veel mensen die geld zien rollen. Maar op TV kom je natuurlijk niet zomaar, daarvoor heeft men een manager nodig. Iemand die nog meer mensen kent. Dé juiste mensen binnen een juiste omgeving. En dan is het wachten op het gepaste moment, tot wanneer er iemand “ja” zegt, met de onzekerheid dat je als kok niet eens je ding kan doen.

Er kwamen veel verstandige mensen aan bod. Mensen met kennis van televisie, PR en die omgaan met het drukke media-wereldje. Maar van alle personen die aan het woord kwamen was er niet 1 die het internet als een medium naar voren schoof als mogelijke, additionele piste. Allemaal heel traditioneel – televisie, radio en niks anders.

Waar op televisie komen zeker zijn nut zal hebben bij een bepaalde  groep mensen, kan ook internet een eerste test zijn. “Wat werkt en wat werkt niet?” Geen lobby werk, geen overhead aan mensen om ergens binnen te geraken en op de beeldbuis te komen. Een website, een youtube account, een script en een camera – meer heb je niet nodig.

Op internet is er geen lobby werk nodig. Goede content wordt beloond, slechte content afgestraft. Directe interactie met je kijkers – geen lichtbak met éénrichtingsverkeer, wel conversaties: mensen die spreekwoordelijk applaudisseren maar evengoed ook mensen die boe zullen roepen. Het aantal kijkers dat je in één slag kan bereiken beperkt zich niet tot de kijkers van BBC2 of Channel4 – neen, je trekt het direct open naar heel de wereld. Voor iedereen – out in the open.

Het kan een eerste test zijn. Het kan zelf voor een versnelde doorstart zorgen op televisie. Er zijn genoeg “internethelden” die daarover kunnen getuigen. En dan stel ik mij de vraag; waarom is het ultieme einddoel ook televisie? – hoelang zal dat verhaal nog blijven duren? Het is geen opgaande vergelijking, maar mensen als Seth Godin of Rands in Repose ken ik uitsluitend van internet en Seth zijn boek. Ik heb hen nog nooit hier op televisie gezien. En dat hoeft ook niet.

De boodschap, hun bedoelingen komen nu veel directer en duidelijker over.

«« Voorgaande artikels

Zeker lezen

De mensen die vertrouwd zijn met rss kunnen zich abonneren op twee verschillend feeds.
Een eerste feed met de laatste nieuwe artikels en een tweede feed met de laatste reacties. Twee mooie rss readers zijn bloglines, goed voor online gebruik, en NetNewsWire, voor op mac.